Little Fairy's Butterfly Thoughts

IMPORTANT NOTE

2009-09-09T06:53:00.000-07:00

HELLO HELLO>>>
I'd like to make an announcement!!!

I changed my blogging place! :P

you can find me now at

http://anima77.wordpress.com/

HAVE...FUN...?

"Where I'd want to be" [picture]

2009-09-09T05:23:00.000-07:00

Tonight?

2009-09-09T03:25:00.000-07:00

There's only one thing I wonder about. That moment. Right here. I
think I'm going a bit crazy with that.
What do you wish for, if you wish? Do you wish that you had the stars?
I'm looking at you sometimes, through a very foggy glass and I wonder.
How do you feel?
Is there anything inside you that not just breathes, but feels? Can
you understand me?
I don't ask for much.
Nothing is real after all, right?
So why not be here, in that scene, a different scene, with what you
always wanted?
Oh right... Who am I to know what the hell you always wanted. I'm
nothing after all!
I'm not the sun, I'm not the stars. I never was.
But I was there in the day you realized who you were. I was there the
day you realized you've been walked over.
I was there've day you were in pain. Every single time you were in pain.
I remember everything.
What have we become my angel?
It was my soul you stole that day, not just my heart. That small
bloody thing with the scars on it.
I'm thinking of thinking if you and I wonder again... Did you know, or
your ignorance was the burden again?
Is the feeling you chose to show the one you really felt?
I don't know where we are going now.
It's not me. Believe me.
I'm trying to be me, but, strange, what I was and what I am seem not
only to be away, but to even collide sometimes.
All the shit you could find...that's what you told me.
I'm really sorry for you, you know. I'm sorry.
I just want you to understand that there's no need to wonder when the
light's on. You will be welcome.
But baby, you made the difference tonight. And there's no coming back.
Our fairytale has gone bad.
What fairytale, really???
It was a nightmare from the beggining, you psychotic bastard, you
hypocrite.
Can you pick the pieces and put them back?
I've got my toys.
But I don't need toys to be happy.

-Wounds-

2009-09-06T14:15:00.000-07:00

We all have wounds. Others external, slightly visible on our skin,
others really deep inside ourselves.
Some of them were inflicted by accident. We were walking in the woods
when we fell and our knees bled. We were little, walking inside a dark
corridor full of locked doors when we opened one, and our hearts were
scratched.
We may have caused some of them on our own. To test our limits? To see
how it felt? To show off?
I can't say. I daren't guess.
Our wounds are something really personal, but an object of discussion
as well. Even if we tend to hold it inside, we can't help but talk
about them with...us. With our logic, our ability to comprehend. One
must be a real psycho to hold secrets from himself.
I don't know where this post is going again....
Am I writing because I don't feel healed? Maybe. I see myself as a
sword. A new sword, that had to fight from the moment it left the
blacksmith's dirty, carved arms. A sword that not only had to face
other swords, stronger, thicker, better, more beautiful, but also had
to find the strength to face itself, come in terms with it and
finally, rest, reflecting upon it's many scars.
Everybody has wounds. Some of them, we can't even remember how we got
them. They have become a part of us, of our bodies. We don't even
notice them. Nor an we imagine us without them.
I'm shaking. I'm feeling weak.
But I'm strong. I will face my scars with brave eyes and a naked soul.
I will be free.
Everybody has wounds. The point is, can we learn to live with them?

-Wounds-

2009-09-06T14:13:00.000-07:00

Problems, problems.

2009-09-04T12:17:00.000-07:00

I have many problems right now. And I just felt like being grumpy for
a while. And who else would be qualified enough, other than my
favorite blog page? Huh?
Anyway. Let's start from two days ago. I was feeling a little bit
under the weather, coughing, sneezing, and stuff. Nothing special. But
I kept on pushing myself to study and study and study.
Then I had a sleepover.
Then I woke up, feeling sore, and generally, worse. I saw two or three
movies, and I felt even worse. I was home alone, and I had one panic
attack. You know, shortness of breath, inexplicable panick, not able
to move for a while.... I survived, and tried to relax.
And while I was doing my Latin homework, later that night, SOMETHING,
decided to communicate with me!!! I was so shocked!!! I seriously
doubt that there was a time I've been more terrified in my life. And
I've witnessed some pretty sick things too.
So there I was, feeling my pen moving by itself, making weird symbols
and circles. What came in the end was one really psychotic-looking
face. The thing was kinds funny. Well, you might not believe me. I
don't give a shit to be honest. I know that's what happened.
The rest...well I'm not going to talk about it, because even I cannot
believe them until now.
I then had another panic attack. The second in ONE single day. I
don't even know how long I was left on the floor trying to breathe.
My grandmother thinks I stay too much in the dark, and delve too deep
in subjects I shouldn't, for my own good.....
This morning I couldn't get up. My head felt like it was being pushed.
My blood pressure was low. I've lost a significant amount of blood
those days after all. But I cannot move the whole day. It feels like a
gigantic bulldoze drove me over. I don't know how I'll get it through.
I'm shaking, I'm dizzy, I fell down a few times. I can even see one
more attack coming if anything makes me more jumpy. I won't survive
THAT. I am a living dead, indeed.
So I need guidance right now. And my guide is so far far away. In
another dimension, I'd dare to guess. And I need him. Now. That not
only I am alone, but also moving away from reality more and more each
second.
What is happening to me?
Screw the "being a teenager" thing. I refuse to blame it.

4am Sick Monologue

2009-08-28T18:33:00.000-07:00

[Too melodramatic content. Proceed at your own risk]

I'm afraid to close my eyes. I know what will happen. I can almost see
it clearly now. I know there will be noise. I know there will be
terror. So many empty faces, covered with white cloths... So many
empty hearts covered with blank emotions... And the sounds...oh the
sounds. They creep inside my heart and make it go so fast and faster
and faster until I can feel nothing else that the beating. I can't
breathe. I can't see. Everything is darkness.
And then I open my eyes. Still darkness. Still emptiness. At least, if
I'd managed to drown into non existence I would have dreamt of you,
and that's something I could live for. But, no. Nothing. My nails
carve patterns in my palms as I squeeze air inside my lungs... And
you're not here. How much I need you, right now... You know. But
there's nothing you can do, right?
You're my only need. More than water. More than food. More than air. I
miss what could have been so much that I hurt. My whole body aches...
It remembers those dream-like states it was in the cage of your arms,
feeling safe. Feeling that nothing could ever be wrong. Each and
every cell of my existance screams for you. I need you. I want to be
with you. Inch over inch... Emotion over emotion.. So nothing will
ever come between us again, nothing will hurt us, nothing will tell us
not to believe.
If you were here, you'd wipe the tears that flow from my eyes. If you
were here you'd tell me what I wanted to hear... You'd just be there,
so I could finally close my eyes and rest, while you'd take care of
me. You always took care of me. You said I was fragile. That you were
afraid to leave me alone. You, were afraid for me, my fearless knight.
If you were here it's be allright. Would we need anything else?
Don't cry. Don't cry if you read that letter. It's only supposed to be
for you, after all. Don't feel. Don't suffer. We might not be together
now, but what we have is more than I could ever ask for.
Oh, it's so hard to dream of you. Because I have to wake up. Because
I'm addicted to the way that feels. And I belong here and now. I must
stop thinking of you.
But I know that if you were here everything would be better.
So, what is different?
Nothing. I still wake up crying, and with the sheets hugging tight my
body, remining me even more of you. I still keep on stepping here, on
this stable earth but walking beside you, holding your head, feeling
your warmth.
I still keep on writing, in the middle of the night because I miss
you, and I try to avoid thinking of you. I fail miserably.
So I guess I should try to sleep. Will you do me that last favour and
sent your spirit to my side? I'm so scared to sleep alone. I'm scared
to even walk this road alone.
Come. We can dream together. That's all we've left after all.

-Free. To you my love.

Ένα κεφάλαιο απο το "Βιβλίο" που γράφω

2009-08-28T04:40:00.000-07:00

[4]

Πάντα φανταζόμουν τον εαυτό μου ως την ομίχλη. Δηλαδή, όχι για πάντα. Για όσο θυμόμουν τον εαυτό μου. Για μια μέρα;

Ομίχλη… αυτό το άπιαστο, άυλο λευκό φάντασμα, που περιδιαβαίνει τους κόσμους ανάλογα με τους καιρούς. Όπου πηγαίνει αφήνει και ένα κομμάτι. Όπου πηγαίνει ξεχνάει και λίγο από αυτό που συνήθιζε να είναι. Και διαβάτες, περνώντας από τα μέρη που ξέχασε αυτή, προχωρώντας προς χαρά, ή προς λύπη, πέφτουν πάνω τους. Δεν ξέρει, και ίσως να μην μάθει ποτέ το αντίκτυπο που είχε σε άλλους ανθρώπους. Ίσως να μην γίνει ποτέ δέκτης των προσευχών που ξεστομίζουν γι’ αυτήν. Γιατί η ομίχλη είναι καλή. Είναι ένα πέπλο. Κρύβει από τον κόσμο την κατάντια του. Και τον αφήνει βυθισμένο μέσα σε μια ονειρική, απέραντη σιωπή.

Από την άλλη, κάθε σταθμός της την γεμίζει καινούριες εμπειρίες, που είτε την κάνουν πιο πυκνή, είτε την αραιώνουν. Είναι εμπειρίες. Ζει μια γεμάτη ζωή, αλλά παραπονιέται. Και όσο προχωράει, ξεχνάει. Και τα σημάδια μένουν χαραγμένα σε μια ασημένια πλακέτα στο μυαλό της, που πονάει όταν κάνει κρύο.

Αυτές οι σκέψεις έρχονταν στο μυαλό μου, σαν οράματα ξεχασμένων φαντασμάτων, στην προσπάθεια μου να με πάρει ο ύπνος, με το φεγγάρι να φέγγει δειλά μέσα από τα σφραγισμένα πλέον παντζούρια. Αυτά ήρθαν πίσω στον ύπνο μου να με στοιχειώσουν. Σαν πληγές στο υποσυνείδητο, ήταν εκεί, για να μου θυμίζουν πράγματα που δεν μπορούσα να θυμηθώ. Παράξενα συμπεράσματα είχα βγάλει για τον εαυτό μου, αυτόν τον γνωστό-άγνωστο που τώρα άρχιζα να καταλαβαίνω. Και ονειρευόμουν μια πεταλούδα. Μια μαύρη πεταλούδα με κόκκινη καρδιά. Πετούσε σε ένα ξάστερο λιβάδι, και τραγουδούσε ένα νανούρισμα. Για μια νεράιδα που ονειρευόταν μια πεταλούδα. Όλα ένας κύκλος. Τα πάντα κύκλος. Τέλειος. Χωρίς ευδιάκριτη αρχή και τέλος, παρ’ όλο που χωρίς αρχή και τέλος δεν υπάρχει τίποτα. Παρ’ όλο που δεν υπάρχει τελειότητα συχνά εκεί έξω… Όλοι είναι ανάπηροι και από κάπου. Σε κάποιον λείπει η αγάπη, σε κάποιον η θέληση, και σ’ έναν τρίτο ένα πόδι. Ποια η διαφορά, ποιος ο πιο δυστυχισμένος;

Τινάχτηκα από το κρεβάτι, και για μια στιγμή τα φαντάσματα τον μέχρι πριν λίγο ζωντανών ονείρων μου φτερούγισαν στο σκοτάδι. Αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο, φτιαγμένη από κλωστές του φεγγαριού…. Τόσο λεπτή, μα και τόσο δυνατή η ανάγκη που μας σέρνει δούλους στα πόδια της… Πώς ξεχωρίζουμε την πραγματικότητα από το όνειρο; Μπορούμε; Τα τόσο αδύναμα μικρά, στενά μυαλά μας μπορούν να διαχωρίσουν κάτι τόσο λεπτό. Όχι.. δεν μπορούν. Δεν τα καταφέρνουν. Τα πετσοκόβουν. Με το νυστέρι της κρύας λογικής προσπαθούν να κάνουν την δουλεία των παραμυθιών. Και καταλήγουν με περισσότερες απορίες. Περισσότερες πληγές. Όλοι πιστεύουμε σε κάτι καλύτερο. Είναι η φύση μας. Είναι αναπόφευκτο, όσο πεσιμιστές και να είμαστε, ποτέ δεν μπορούμε να το αποδιώξουμε. Και προτιμούμε να ζούμε μέσα στο όνειρο, όχι να το κάνουμε απλά ένα κομμάτι της ζωής μας.

Ποιας ζωής; Είχα ζωή; Η αλήθεια είναι πως πίστευα ότι είχα πεθάνει. Αισθανόμουν τον εαυτό μου να υπάρχει, αλλά κάτι διαφορετικό υπήρχε, αν και δεν μπορούσα να θυμηθώ το πριν. Ένιωθα την ζωή σαν ένα άλλο όργανο του σώματος μου, όπως τους πνεύμονες. Δούλευε ήσυχα στο παρασκήνιο, με κρατούσε γερά ριζωμένη στο εδώ. Μα δεν την πρόσεχα. Δεν υπήρχε λόγος να προσέξω το δεδομένο όταν υπήρχαν τόσα άλλα πιο σημαντικά που ήθελαν απαντήσεις.

Αποφάσισα να περπατήσω, μήπως και το βραδινό αεράκι έφερνε ανάσα στις μουδιασμένες σκέψεις μου. Φόρεσα τα παπούτσια μου και γλίστρησα ήσυχα έξω από την πόρτα. Ήταν πολύ αργά. Ή πολύ νωρίς; Το φεγγαρόφωτο μου έδειξε τον δρόμο για την μικρή λιμνούλα για δεύτερη φορά. Είχα περάσει όλη την μέρα που ακολούθησε την φυγή του ##### στο κρεβάτι, με την Αγάπη να μην με ενοχλεί. Προχώρησα αργά προς την όχθη, και έκατσα κάτω. Άκουγα τους ήσυχους παφλασμούς που έκαναν τα κύματα. Κάθε ένας και μια διαφορετική νότα στην συμφωνία της νύχτας.

Ένας διαφορετικός ήχος με έκανε να γυρίσω απότομα προς τα δεξιά. Εκεί βρισκόταν ένα μικρό βατραχάκι. Ήταν το μισό μπλε, και το άλλο μισό κόκκινο. Με πλησίασε. Μου φάνηκε πως ήταν το ίδιο βατραχάκι που είχε πηδήξει πάνω μου όταν ξύπνησα στο δάσος. Άπλωσα το χέρι μου, και αυτό πήδηξε πάνω του. Με κοίταξε με τα γουρλωμένα μάτια του. Φαινόταν…απλό. δεν ήξερα πως μου ήρθε αυτή η σκέψη. Ένα απλό πλασματάκι, που ενδιαφέρεται μόνο για να περάσει ακόμα μια μέρα. Το ζήλεψα.

«Είσαι πολύ τυχερό, μικρό βατραχάκι» είπα.

«Δεν το νομίζω» απάντησε. Άφησα μια μικρή φωνούλα. Είχα ξαφνιαστεί. Υπήρχαν πολλά πράγματα ακόμα για αυτόν τον κόσμο που έπρεπε να μάθω. Συγκέντρωσα την αυτοκυριαρχία μου.

«Γιατί;» ρώτησα.

«Γιατί δεν είμαι τυχερός. Απλό.» απάντησε. «Μάλιστα, θα έλεγα πως μόνο τύχη δεν έχω. Η ζωή μου είναι ένας αδιάκοπος αγώνας. Να ζήσω για λίγο ακόμα. Να αποφύγω κάποιον που θέλει να με πατήσει. Να σκοτώσω κάποιον που θέλει να με σκοτώσει.»

«Επιβίωση» ψιθύρισα.

«Δεν είναι και τόσο εύκολη, έτσι;» με ρώτησε. «Εσύ είσαι τυχερή;»

«Δεν ξέρω. Δεν νομίζω. Για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω πως πιστεύω στην τύχη.»

«Πιστεύεις στην μοίρα όμως.»

«Ναι. Στην μοίρα πιστεύω.»

«Και τι είναι η μοίρα;»

«Η μοίρα είναι μια δύναμη. Αόρατη αλλά πανταχού παρούσα. Δεν μας εμποδίζει. Μας βοηθά.»

«Άρα, όλα είναι γραφτά. Τίποτα δεν είναι στην δική μας δύναμη.»

«Όχι. Όλα είναι στην δική μας δύναμη. Εμείς ορίζουμε την μοίρα, όπως η μοίρα ορίζει εμάς.»

«Ένας κύκλος.»

«Ναι. Ένας ατελείωτος κύκλος.»

«Ήταν η μοίρα σου να έρθεις εδώ;»

«Έτσι πιστεύω.» χαμογέλασα.

«Δηλαδή η μοίρα σε οδήγησε να ανοίξεις αυτή την πόρτα και να βρεθείς στο ξέφωτο.»

«Η μοίρα με οδήγησε στην πόρτα. Την άνοιξα επειδή έτσι το επέλεξα.»

«Αν όμως δεν την άνοιγες, τότε η μοίρα σου θα ήταν να μην βρίσκεσαι εδώ;» το βατραχάκι είχε μια πολύ μπερδεμένη έκφραση. Δεν μπόρεσα παρά να χαμογελάσω πάλι.

«Υπάρχει μια πολύ λεπτή διαφορά ανάμεσα στην μοίρα και τις επιλογές, ανάμεσα στους μοιρολάτρες και του άθεους.» απάντησα. «Πρέπει να μάθεις να την ξεχωρίζεις.»

«Και πώς το ξέρεις πως ήταν επιλογή σου να ανοίξεις την πόρτα και να έρθεις εδώ;» επέμενε το βατραχάκι.

«Απλά το ξέρω.» απάντησα. Μείναμε σιωπηλοί για λίγη ώρα, καθώς ο ήλιος ανέβαινε στον ουρανό. Ήταν κοκκινωπός. Το ίδιο και όλο το υπόλοιπο δάσος. Το τοπίο μου θύμιζε έντονα φθινόπωρο, αν και δεν θυμόμουν κάποια φθινοπωρινή εικόνα. Παράξενο. Μόλις χθες μου θύμιζε χειμώνα. Κοίταξα απορημένη το βατραχάκι.

«Ο Ορίωνας φταίει.» απάντησε διαβάζοντας τις σκέψεις μου. «Επιλέγει κάθε μέρα τι χρώμα θα είναι το δάσος, ανάλογα με την διάθεση του.»

«Και πως είσαι σίγουρος πως δεν συμβαίνει το αντίθετο;» ρώτησα. Το βατραχάκι με κοίταξε ακόμα πιο μπερδεμένο.

«Είσαι πολύ παράξενη, το ξέρεις;» μου είπε.

«Είπα να ταιριάξω με το περιβάλλον» χαμογέλασα και σηκώθηκα, κρατώντας τον ακόμα στο χέρι μου. Τον ένιωσα να τρέμει. «Φοβάσαι;» ρώτησα.

«Δεν έχω βρεθεί ποτέ τόσο ψηλά.» συνέχισε να τρέμει. «Είναι…διαφορετικά!»

«Ωραία;»

«Διαφορετικά. Δεν ξέρω αν μου αρέσει το διαφορετικό τόσο πολύ. Στην θεωρία, ναι. Αλλά στην πράξη είναι πολύ…ψηλά!»

Χαμογέλασα πάλι. Οι μύες του προσώπου μου ήταν πιασμένοι. Το βατραχάκι με είχε κάνει να αφαιρεθώ για λίγο. Καθώς το θυμήθηκα, η δυσφορία που είχα αφήσει γύρισε πίσω.

«Πως σε λένε;» ρώτησα για να αποσπάσω την προσοχή μου.

«Δεν με λένε» απάντησε

«Πως σε φωνάζουν οι άλλοι βάτραχοι τότε;»

«Κάνουν έναν παράξενο ήχο με τα λαρύγγια τους. Τις περισσότερες φορές νομίζω ότι πνίγονται!» με κοίταξε πονηρά.

«Πώς θες να σε λένε;» αγνόησα την ειρωνεία.

«Δεν ξέρω αν θέλω να με λένε. Το όνομα είναι τελεσίδικο, ξέρεις. Φανερώνει…»

«…την αληθινή φύση των πραγμάτων. Ξέρω. Να σε λέω βατραχάκι;»

«Και να με οριοθετείς στον ίδιο χώρο με τα υπόλοιπα βατραχάκια; Όχι θέλω κάτι που να δείχνει το τι είμαι»

«Είσαι βατραχάκι.»

«Δεν είμαι μόνο αυτό.»

«Πώς θα σε φωνάζω;»

«Φώναζε με εσύ. Τουλάχιστον ξέρω πως είμαι εγώ, αν και δεν ξέρω τι ακριβώς είμαι.»

«Ωραία. Εσύ. Ακούγεται παράξενο.»

«Δεν είμαι αρκετά παράξενος;»

«Είσαι πολύ πιο παράξενος από τα συνηθισμένα βατραχάκια.»

«Και εσύ είσαι παράξενη. Πολύ πιο παράξενη από τους υπόλοιπους του είδους σου. Ταιριάζουμε. Πως σε λένε;»

«Φέρη.» ο Εσύ πάγωσε.

«Παράξενο όνομα.» σχολίασε. «Πού πήγε το αγόρι που ήταν εδώ μαζί σου χθες;»

«Μακάρι να ήξερα.» Απάντησα. Το σφίξιμο επανήλθε στην καρδιά μου.

(Ίσως να πρέπει να ξέρετε όλο το στόρυ για να καταλάβετε τι ακριβώς θέλω να πώ, αλλά θα πρέπει να περιμένετε μέχρι να εκδοθεί. Και όπως θα έλεγε ο αγαπητός Edward Cullen, I hope you enjoy disappointment!)

Just Another Monologue.

2009-08-26T14:55:00.000-07:00

Is it so hard?? The words "I love you", I mean. We seriously have
forgotten how to pronounce them. It's not that hard, people. Open your
bloody mouth and spit them out!
I'm trying to think how many times I heard that in my small life...
Let's see...
My parents have told me, numerous times, of course.
My brother, when he was little and could express what he felt.
My self, no. Never.
My two best friends slash soulmates. Yeah. They love me, using all the
meaning there could be in that sentence.
My "boyfriends"? Oh, how I hate this word.
Yes. One of them because he was needy. The other one because he wanted
to get in my pants.
How about you? Are you loved enough? Are you worried about it?
I have a question for you. Yes you! You know who you are. Everything I
write is for you, one way or another, after all.
Can you say you love me and mean it!? Not because you
will earn something from it. Not because it'll make me feel better,
and I know you know me, and how that could make my mood fly up up and
away, but because YOU want to.
Love is a feeling that makes people free. It's the key that unlocks
the cell of self pity and inability. It's the small blue light our
mothers used to put at our nightstands, so the boogeyman won't crawl
under our beds and eat us. It's also a very nice feeling. A feeling of
warmth.
Now you, that came that far reading my words...
Had anyone ever told you that he loves you, and meant it??
Have you ever done that?
Think about it.
Hold a little tighter. Love is our tree. You shouldn't be dying to
it's roots. You should be climbing as much as you can, upper and
upper, deeper and deeper to the nature of human emotions.
Love is out there. Don't misunderstand. I'm not talking about prince
Charming again. I'm talking about any form of love there is.
So, do me a favour.
Close your eyes.
Think of a fire red sign that says "LOVE".
Now move a bit towards the end of the sign. Although it's dark, you
can see a figure.
Oh, you recognize the hair. Those eyes.. That smile.
You know who this is, that's holding the sign.
Call him/her.
Email him/her.
Use smoke signals.
Scream it at the wind, so one day a rose will whisper it at his/her ear.
Make people know you love them.
They'll be happy. Really happy.
And the only way to let them know is...tell them. Just tell them. Open
your mouth, lick your dry lips, lower your voice, and say it. I love
you.
One word at a time.
I.
Love.
You.
Simple, right?
Now, there's one person you've been thinking, too, while leting
yourbeyes wander here.
Let him know.
Let her know.
It's easy.

-free..?

P. S.- This was written with the sound of Lullaby by The Cure, She's
Lost Cobtrol, by Joy Division , Exit Music by Radiohead and 3 Libras,
by A Perfect Circle

P. S. 2- Do it. Now.

I was broken-lyrics

2009-08-25T03:07:00.000-07:00

[I normaly dont do that, but those lyrics are so beautiful I just had
to post them. Enjoy.]

I was broken I was tired but now unbound my head is off the ground
For a long time I was so weary
Tired of the sound I've heard before
The gnawing of the nighttime at the door
Haunted by the things I've made
Stuck between the burning light and the dusty shade
I said I used to think the past was dead and gone
But I was wrong so wrong
Whatever makes you blind must make you strong make you strong
In my time I've melted into many forms
From the day that I was born I know there's no place to hide
Stuck between the burning shade and the fading light
I was broken for a long time but it's over know
Yes and you,you walk these lonely streets that people send,people send
I'm free from all the things that take my friends
I will stay here till the end
I know I can take the moon
Stuck between the burning shade and the fading light
I was broken for a long time but it's over now

[Sung by Robert Pattinson. I cannot post YouTube link now, but if you
have the time, check it out. It's worth it.]

How about talking?

2009-08-24T16:33:00.000-07:00

Is it an option anymore? Or has it left your little empty head, and
wandered around eternity?
I want to talk about the darkness. You know what I mean. Darkness is
the river that's drowning us, every day. Little by little, drop by
drop we're forced to succumb and fall behind, only because of that
huge gray cloud that's called life and innocence lost.
Would you try to be the light, if someone asked you to? Would you dare
to feel? Or that's not an option too?
Humanity is overrated. We're not nice. Most of us aren't even
interested. In anything. We live our fake little lives, caring about
money, and sex, and money, and status, and our image...
When we clearly should care only about our souls, and a way to make
them better.
Better. Not perfect. Nobody's perfect. Mistakes are in the package
that comes with us from our mother's womb. But intolerance, lack of
attention and that void where once was something vital is cultivated
with hysteria and pleasure.
I've never met in my life a happy person. Even the "happiest" has many
dark aspects and many dark actions in his autobiography. And pushing
the backwards button is not an option. Life has no remote control.
Fuck- it doesn't even have control to begin with.
What am I trying to say, I seriously don't know. I don't even
understand myself. I grab a pen, or a keyboard and I start writing,
spilling my god damned guts in pages nobody will ever read. Is it a
cry for help? Is it a cry for attention and perfection? I'm still
working on it. But I can never imagine myself without it. Without my
writing, as crappy as it might be, as much as it makes no difference
to any of you. Without my imagination. Without my self.
As I previously stated, our selves is the only thing we have. So we
ought to try, and have a nice relationship with it.
I don't. I actually hate myself. I imagine it as a mannequin, a blue
one, really fake, that's watching me in a creepy way from my mirrors
and stalks me every moment. Even when I so desperately want to be ALONE.
But I'm trying. We all are.
Darkness is a neccesity, for only that way we might appreciate the
light. Don't make my mistake, and find yourself toobyoung to have
screwed up everything, but even though this radiant youth, not wanting
to try and fix things up.
Don't make my mistake and delve so much into morbid and hateful and
dark thoughts that the way out is not an option too.
Relax.
Breathe.
And with every breath you take remember what you are, not what you need.
With every sigh you make remember what makes desperation go away, not
what invites it to stay.
Focus.
It's you, and nobody else here.
Solitude...?
Loneliness...?
It's up to you. Let me know.
This itch you cannot reach is just a needle. It's not a sword. And
that poison in your veins is salt. It's not death.
Hope is always an option.

[Free...?]

After midnight. As always.

2009-08-20T16:20:00.000-07:00

I feel less inspired lately. I don't know why. It seems that my
writing ability has somehow died. Or, to avoid any drama, at least
fell asleep. But my mind keeps on being restless.
I can't write for just one subject, can I? Although it's probably my
"thing" so my readers (insert ironic laughter here) will have to live
with that. I mean, when you read a book, and know the writer, you also
know about what you'll read. Obviously.
Enough with the talking.
Let's talk.
I'll talk. About the same subject.
I'll talk to you. Yes, you.
Are you feeling alone?
Does a cold breeze suck up your being every single night?
Do you feel worthless?
Are days and time and months relevant?
Do tou try?
Please try. Let's talk.
Think about you. Again. Somewhere peaceful. What about the surface of
the moon? It's peaceful there. Really quiet. Away from people. Away
from the noise and the hatred. Away from anything you don't like.
Now stay calm. Think of nothing. It's just you around there.
What do you fear the most?
Think of it right in front of your eyes. It's there. It's happening.
And you are so scared. You can feel your pulse rising. You can see
your veins pumping.
Breathe.
You're inside a blue bubble. Nobody can touch you, right? It's safe
and warm. It stays over the ground, so nothing can even reach you.
Don't be scared anymore. Breathe.
What do you love the most?
Is it a person? Is it a thing?
Give it a voice. A nice, deep, royal blue voice. That's the colour of
my dreams, but you can choose yours. It might be purple. I don't want
to limit you.
And your love is talking. What does it say?
It says that you'll be safe. It says that you're never ever alone.
Love loves you. It's natural. As breathing is. It came with us in this
world, and it will leave with us again. Because true love isn't just
spending all your precious moments embraced with one another's
feeling, but also don't even dare to take another breath after the
other one has escaped.
The voice now is singing. Your personal lullaby. It's your favorite
song. The one you listen every night as you cry yourself to sleep.
It's a nice sound. It travels you away.
To the place you most want to be.
Go there.
Feel happy.
Embrace everything around you.
It's magic.
And it's all inside your head.

An email conversation from the old times.

2009-08-20T05:13:00.000-07:00

[the following is a conversation I had with a very close person, whom
I really loved, some time ago. Since then we both stopped talking.
It's hard. I won't talk about it any more. I just came across the
following, which are exact quoted of what was stated, and I saved
them. I don't even know why I'm posting it.]

Why are you always searching for confirmation? Have you ever thought
about it?

I don't need confirmation. I don't need anything like it, or ever
will. Okey?

Yes you do. You keep on telling others you don't, but you can't fool
me. I'm in your friggin head. Okey? So stop pretending.

I'm not. I don't fucking care about what others have to say about me
or my writings or my clothes or my expressions or my everything. You
got it?

How do you expect me to help you when obviously you can't help
yourself? Tell me!

I won't accept it. That's not me.

No, that's exactly like you. Creating that perfect little image of
yours inside your head, and denying to see the truth! Please, fall
over your little blue cloud on the pink sky. It doesn't help. Come
back to reality!

I DONT WANT TO!

Don't "yell" at me.

I can't yell at you because we're talking through emails. But if
capital letters show anger, then SHUT UP. YOU HAVE NO IDEA WHAT YOU'RE
SAYING. SHUT UP!!!

Okey. If that's what you want. I will shut up. But I need you to think
about it. And maybe make a try and stop lying.

You're a lie too.

I know. For you I've always been a lie. And nothing I did ever changed
it. So, go ahead, have a life, or even a day without me. Without your
imagination. We are huge parts of you. You can't be you without us. As
I can't be me when you're not around.
As crazy, and imature it might soind, I can't live without you. If
you got out of my life, I would stop excisting, because, simply, life
without you is nothing at all. So please stop pretending you can live
without me. Someday, with lots of self-therapy, maybe you'll get rid
of me. But not now. Because we both are going through a very difficult
phase and we need each other so much. Please.

..... I actually don't know what to say.

Tell me that you need me. I know that's what you're thinking.

No.

Say it.

No I won't. I have to get rid of...things.

...me?

Of this whole fucked up situation.

You'll talk to me again. And this time I'll do nothing. I won't be the
fool that breaks first. Is that nice?

No. But neccesary.

But you'll talk to me. Because you need me. As you need to breathe. I
will let you suffocate this time. To show you that.... I was true. And
real. And here. Now go.

Something's odd...

2009-08-11T16:01:00.000-07:00

Well it might be ME that's odd. Once again. It's raining. And I'm all
alone. Yeah, I know it gets tiring. Really tiring. I'm also tired of
complaining about the things that I don't have. Or never will have,
most probably. We all try to be strong. I try too. And in most parts
of my little life, I manage it.
But not in this part. Not love. And it's frustrating, to be in such
need for someone, constantly.
Everything I had was just a little star. The memory of a surf
tormented sore. The light breeze that follows the scent of a kiss.
Could that have been me?
I'm scared if what I'm becoming without you. And what happens in your
life when I'm not there. Are you happy? Have you found someone else to
hold and pretend that it's me? Because I haven't. I can't get over the
image of yours that I've built inside my head. I can't get away from
what we could be. It's not me that's broken now. And these broken
pieces and torn up photographs are not mine.
It serves me right to be afraid now.
What now excists is what was always disappointed, and what was forever
lust is now an empty fire.
It's not burning.
That's a broken tree with your shadow under it. Or is it mine? Can you
scream my name now? Can your fingers trace my soul now?
Can I love you now? Please...
No. It's not worth it.
My words are never going to reach you, even though you're the ultimate
destination.
Before I even manage to tell you some miserable thoughts I've kept the
monster is here. The one they call fear.
I need you so much.
And I'm feeling so fragile to admit it.
So I'll just shout to myself to shut up. And I'll lock you in a small
compartment of my brain.
You're not worth it.
I'll love you forever.
I don't even know what we are anymore.
Goodbye.
Journal entry ends here.
Tonight.
I hope.
And a girl can hope.

[Something I found on my notes.]

[Life can be hard, but long and hard is the path that through darkness
may lead to the light.]

-Free

Συγνωμη αλλα...

2009-08-08T17:18:00.000-07:00

Δεν πατε στο διαλο καλυτερα? Ειναι
τροπος αντιμετωπισης αυτος? Τι νόημα
εχει ρε γαμ*** να πω ψεμματα για το οτι
ειχα καταθλιψη? Εε? Κερδίζω κάτι?
Συμπονια? Να την χωσετε εκει που ξερετε
την συμπονια σας ζωα. Εε ζώα. Που για
πλάκα μου αρπάζετε το χέρι και γελατε
βλακες. Αστειο σας φαινεται? Ψευτικο? Η
μικρη χαζη κοπελίτσα το έκανε παλι, για
να μας τραβηξει την προσοχή!!!
Τι να την κάνω την προσοχή σας??? Εχω όση
χρειαζομαι και απο τα ατομα που
χρειαζομαι. Το οτι εγω ειμαι
συναισθηματικα ανισοροπη δεν ειναι
δουλεια κανενος. Ακούτε άνθρωποι? Έχω
το θάρρος να παραδεχτω ορισμένα
πράγματα για να τα αντιμετωπισω. Όχι
για να γίνω πιο ενδιαφερουσα.
Ενδιαφέρον θέλω, αλλα για τις ιδεες μου
και τις σκέψεις μου και ίσως για το
"χιουμορ" μου?
Δεν λέω ψέμματα. Έχω πει αρκετα, ποιος
δεν εχει άλλωστε, αλλα προς υπεράσπιση
μου δηλώνω οτι το έκανα για να καλύψω
χειρότερα μυστικά, που δεν θέλω η δεν
μπορω να ξεπεράσω. Προσπαθώ να ειμαι
εγώ ακόμα και αν δεν το δέχεστε.
Έχω κατάθλιψη.
Μου αρεσει που διαφέρω.
Μου αρεσει που προκαλω.
Κάνω πράγματα πολύ κακά, αλλά ποιος δεν
κάνει?
Πολλες φορες προβαινω σε S.I.
Μαγειρευω και ξεσκονίζω όποτε έχω
νεύρα.

Μπορει καποιος εσας να ειναι
ειλικρηνης με τον εαυτο του, και μετά
με τους άλλους?
Κάντε το. Και τότε θα κερδίσετε το
απαραιτητο rank για να με κρίνετε γι'αυτο.

Sent from my iPod

Υπο-αισθηματισμος μιας παραξενης εξωφρενικης πεταλουδας.

2009-08-07T06:51:00.000-07:00

Θελω να γραψω. Ο Φεγγαρουλης μου λέει
πως αν δεν εχω εμπνευση θα τραυματισω
τις ευαισθητες συγγραφικες μου χορδες.
Και έχει δικιο παρ'ολο που ειναι
εκνευριστικος και σπαστικος. Και δεν
υπαρχει. (Ειναι ο φανταστικος μου
φιλος, το αποτελεσμα μιας ζωης
υπερβολικης φαντασιας και ανάγκης για
κάτι παραπάνω.)
Τελος παντων. Βλεπω μαγισσες. Αυτη η
μαγεια ειναι που χρειαζεται στην ζωη
μας. Και δεν μπορουμε να την δουμε ενω
ειναι παντου.
Δεν θα αρχισω τα κλασσικα, κοιταξτε τα
λουλουδια τα ουρανια τοξα το οξυγονο
τους ανελκυστηρες και το μπετον και
βρειτε την ομορφια μεσα τους και μπλα
μπλα μπλα.
Απλα πιστεψτε. Αμαν. Το εξωπραγματικο
υπαρχει, και αν μου επιτρεποταν θα σας
ελεγα περισσοτερα. Τελος.
Χθες το βραδυ προσπαθησα να δω την
εκλειψη, μεσα απο μια σχισμη απο το
παντζουρι μου γιατι α) νυσταζα σαν την
τρελη και β) φοβομουν υπερβολικα.
Νομιζω πως αυτος ο φοβος μου
προερχεται περισσοτερο απο κατι encounters
με φαντασματα μεσω Ouija board (ποσο ηλιθια
μπορει να ειμαι να το κανω μονη μου) τα
οποια εμειναν πισω, και τα αισθανομαι
να περπατανε στο σπιτι. Κοντευουν να με
τρελανουν. Ισως πρεπει να καψω τον
πινακα. Ναι αυτο θα κανω.
Επισης, οφειλεται στο γεγονος οτι
ειμαι μονη μου. Οι γονεις μου εχουν μια
αλυσιδα καταστηματων στην αλλη ακρη
της ελλαδας, και λειπουν σχεδον 6 μηνες
τον χρόνο. Και φετος δεν τους ειδα και
πολυ οταν κατεβηκα ενα μηνα για
καλοκαιρι, με αποτελεσμα τωρα, που
ανέβηκα χοουμ χωρις να είναι αυτοι, για
να αρχισω φροντιστηρια, να παω μπροστα
στην ζωη μου κου λου που, να αισθανομαι
απαισια σχεδον συνεχως. Και ο δικος μου
τροπος να προσπαθω να αισθανθω
καλυτερα ειναι να κάνω κακό στον εαυτο
μου με καθε τρόπο. Είτε πιέζοντας με να
θυμηθω πραγματα που με κανουν
σκατουλια εδω μεσα, είτε χτυπωντας το
κεφαλι μου στον τοιχο, τα χερια μου σε
μαχαιρια, και την ψυχη μου σε πετρες.
Και δεν ειναι ο σωστος τροπος. Κάθησα
και μετρησα τα σημαδια μου σημερα το
πρωι, με ενα κοφτερο πραγμα στο ενα
χερι, και ο αριθμος με σοκαρε. Κοντευω
τα εκατο. Αντε να τα χιλιασω. Να δω τι θα
καταλαβω, οταν ξαναδω το ιδιο βλεμμα
στα ματια των ανθρωπων που αγαπω. Το
βλεμμα που λεει "Συγνωμη που δεν μπορω
να σε βοηθησω" και στεναχωριουνται για
αυτο. Αν δεν μπορω να σταματησω να
χτυπιεμαι για μενα τουλάχιστον να βάλω
τελος σε αυτον τον εθισμο που με
κραταει απο το να ειμαι ελευθερη και
να...φοραω κοντομανικα συχνα, για τους
αλλους. Για την μανουλα μου, που αφου
δεν μπορεσε να ακολουθησει το ονειρο
της μικρη, τωρα κανει μια δουλεια που
την γεμιζει κατα κάποιο τροπο.
Χαιρομαι για αυτους. Για τους γονεις
μου. Είναι διαφορετικοι. Εχουν
καταφερει μαζι να κανουν ενα ονομα, να
φυγουν απο αυτο το κωλοχωρι εστω για
λιγο, και απο την στενομυαλια. Ειμαι
περηφανη. Και ας μην αισθανομαι
ασφαλης μεσα στο ιδιο μου το σπιτι,
μολις σκοτεινιασει να τρεμω σαν το
φυλλο και να κλαιω απο το ζορι που μου
παταει το στηθος και κου φωναζει "Σκασε
ηλιθια. Δεν αξιζεις τιποτα, για αυτο
εχεις μεινει μονη σου εδω. Μονο με
εμενα, την απελπισια και την
καταθλιψη." Και πραγματι, τα βηματα που
ακουω γυρω μου συνεχεια μου φαινονται
οτι με χλευαζουν για την αδυναμια μου.
Θα αντεξω. Δεν θα τρελαθω. Καποια
στιγμη θα γινω ευτυχισμενη.

Υποσημειωσεις
Α)ποναει το χερι μου
Β)εβαλα τοση λακ στα μαλλια μου χθες,
που στανταρ ελιωσα λιγο ακομα το οζον
Γ)καποια στιγμη πρεπει να ανοιξω τα
παντζουρια
Δ)ποναει το χερι μου

Sent from my iPod

Οι αντρες της ζωης μου.

2009-08-06T17:45:00.000-07:00

[Κλασσικα,συγνωμη για τυχον λαθη.
Επίσης, το θεμα ειναι προσωπικο. Μπορει
να μην εχει ενδιαφερον για εσας. ΑΠΛΑ
ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟ ΒΓΑΛΩ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ. Απλα,
μην το διαβασετε, τοτε, γιατι ειναι
δεκα λεπτα της ζωης σας που δεν θα
παρετε πισω ποτε]

"Οι αντρες της ζωης της?"
Ξερω τι θα πειτε αγαπητοι, πιστέψτε με.
Το πως ένα δεκαεφταχρονο κοριτσάκι
μπορει να μιλάει γι'αυτό το θέμα. Αλλά
δεν πάει στο διάλο; Εγώ τώρα έχω
μπουχτίσει και θέλω να μιλήσω γι'αυτό.
Δεν είναι ανάγκη να το διαβασει κανείς.
Μου φτάνει που το γράφω, και που τα λέω.
Anyway, οπως λεμε και εμείς οι Έλληνες.
Είμαι μόνη μου στο σπίτι, πάλι. Τελειώς
μονη αυτή τη φορά. Μόνο η γιαγιά απο
κάτω, με τον παππού. Και ώρες σαν και
αυτες (2:26 το βράδυ) χρειάζομαι μόνο ενα
πράγμα: μια αγκαλιά. Μην πηγαίνει το
μυαλό σας στο πονηρο, και μου χαλάτε το
συναίσθημα... Εννοώ απλά μια αγκαλιά,
και την ασφάλεια που αυτή παρέχει.
Γιατι, κακά τα ψέμματα σε μια αγκαλιά
νιώθεις οτι τιποτα δεν μπορει να σε
πειράξει. Νιώθεις όμορφα. Όχι
δυστυχισμένη/ος.

Αν κάτσω να σκεφτω πραγματικά απο πότε
άρχισα να ενδιαφέρομαι για το θέμα
Άντρες, θα απογοητευτω. Πρεπει να ηταν
ο Χαρι Ποτερ. Ναι σίγουρα αυτός ήταν.
Τον λάτρεψα υπερβολικά, γι'αυτα που
αντιπροσώπευε, μέχρι που πριν έβα
χρονο τον εκθρόνισε ο ένας και
μοναδικός Edward Anthony Masen Cullen. Αυτή όμως
είναι αλλη ιστορία.
Όσον αφορά πραγματικούς ανθρώπους, ο
πρώτος ήταν ο ..., ένας συμμαθητης μου,
που μου πήγαινε συνέχεια κόντρα. Οχι
επειδη του αρεζα, αλλά επειδή δεν με
συμπαθούσε. Και δωστου κλάμα εγώ. Αυτο
έγινε την πρώτη γυμνασίου, με αρχές
δευτέρας. Περιττό να πω πως το παιδί
αυτό είναι τωρα κολλητος μου (πως δεν
μου αρέσει αυτη η λέξη) και ένα απο τα
λιγα άτομα της ηλικίας μου, πραγματικά
ώριμο, και με διάθεση για φιλοσοφικη
κουβέντα συνεχώς.
Μετά, αφού κατάλαβα οτι δεν παει
μπροστα αυτη η ιστορια, βρήκα
τον ....,ένα χρονο μεγαλύτερο. Έτσι για
να έχω κάτι να ασχολούμαι. Φτύσιμο κ
απο εκεί. Το προηγούμενο καλοκαίρι
ξύπνησε ο φίλος μας, και μου εστελνε
κατι τρελά μηνυματα. Στα οποιά εγώ
απαντούσα πειθοντας τον να μείνει με
την κοπέλα του. Και αυτό κράτησε ένα
χρόνο.
Λίγο μετά τα Χριστουγεννα της τριτης
γυμνασίου, μπαίνοντας στο νετ για
πρώτη φορά (ιντερνετ καφέ που για δυο
χρονιές ήραν το σπίτι μου), αντίκρυσα
ένα παιδι που δεν θυμόμουν να το είχα
δει ποτέ. Δεν μίλησα εκείνο το βράδυ.
Ουτε αυτός. Απλά κοιτιομασταν. Μελο. Το
ξέρω. Αυτό συνεχίστηκε, το πολύ για μια
εβδομάδα. Ένα Σάββατο είδα με ποια
(γλειφοταν) τα ειχε, και τα κατάλαβα
ολα. Ο Κ ήταν ο πιο δημοφιλής-τον θέλουν
ολες-μπασκετμπολίστας-καλό παιδί-
αστέιος-χέζει ουρανια τοξα και ο
κοσμος τον προσκυνάει. Και αυτός ενα
χρόνο μεγαλυτερος. Αμαν κάναμε να
ανταλλάξουμε μσν, λίγο μετά το πάσχα.
Που μιλήσαμε, γιατί με κυνήγησε με το
ποδηλατο, για να με πεισει να κάνω κάτι
με τον φίλο του. Πως κατάφερα να μιλήσω,
ακόμα δεν έχω καταλάβει. Το επομενο
βραδυ ειπα στις φίλες μου οτι ξέρω πως
τον ΑΓΑΠΑΩ (ημαρτον!!!).
Και ακολουθησε το χειρότερο καλοκαίρι
της ζωης μου.
Μιλουσαμε τουλάχιστον 15 ώρες την ημερα
στο μσν. Και με έκανε να αισθάνομαι
σκουπιδι. Με καταλάβαινε απολυτα, και
το χρησιμοποιούσε να θρέφει τον δικό
του εγωισμό. Ο καραγκιοζης, που ένα
κορίτσι βρέθηκε να τον ρωτησει τι
ΕΙΣΑΙ και οχι τι ΚΑΝΕΙΣ και το αγνοησε.
Ένας ανθρωπος βρέθηκε να τον ακούσει
να ανοίγεται για τα προβλήματα του και
τον κοροιδεψε. Με κοροιδεψε σκληρα.
Επειδη τολμησα να του ανοιχτώ και να
του πω "ελα, ψαξε", και επειδή δεν ήμουν
η Μπαρμπι που ήθελε να παίζει. Βρήκε
αλλο τροπο να με παίξει.
Καταληξαμε να φωνάζουμε ο ένας τον
άλλον "κολλητέ". Να μου κάνει forward τα
μνμτα της προσεχώς κοπελας του για να
απαντάω εγώ. Και κλαίγοντας του
απαντουσα "δεν ξέρεις ποσο χαιρομαι
που είσαι ευτυχισμένος."
Και τωρα κλαίω. Γιατι τα θυμάμαι αυτά
τωρα?
Γιατί πριν λίγες μερες ειδωθήκαμε.
Μετά απο ένα μηνα. Και, σαν να ηξερε τι
ακριβώς ήθελα, αμίλητος άνοιξε τα
χέρια του και με αγκάλιασε. Ένιωσα
ασφαλής. Οχι ωραια. Έτσι και αλλιώς,
παντα η σχέση μας έπαιζε μεταξυ αγαπης
και μίσους, μεταξύ περηφανειας και
ντροπης. Οχι ωραία. Απλα για μια στιγμή
πιστεψα οτι ήταν δικος μου. Κανενός
αλλου. Έιχα γραψει παλιά έναν στιχο
γι'αυτο. Καπως: μερικές φορές σαν και
αυτη, εύχομαι να μπορουσα να κανω μια
ευχή. Να σταματήσει ο κοσμος να
κουνιέται, και εμείς να μείνουμς ετσι
για παντα, οι μόνοι ζωντανοι σε ένα
νεκρο πλήθος.
Τώρα σταματάω να κλαίω. Πολλλά πηδηξα.
Απο τα τρία χρονια πριν, στο
προηγούμενο Σάββατο.
Η πρώτη μου σχέση ήταν ένα παιδι του
τύπου καλόπαιδί-τουαρεσεις-κάνεκάτι-
ολοιαποκαπουξεκιναμε.
Δεν την σχολιάζω περαιτερω. Τον χωρισα
την μέρα που κλείναμε έναν μηνα.
Η δευτερη μου σχέση, ήταν ένας
παρείσακτος. Σκεΐτερ-γκόθ-χαλια
μαθητής-με eyliner στο μάτι. Ένα χρονο
μεγαλύτερος.. Μου άρεζαν αυτα που είχε
να πεί. Καποιοι άλλοι όμως (βλ.
Καραγκιοζης-αγάπη της ζωης μου) μου
έβαλαν ιδέες. Πως χαραμιζομαι. Πως δεν
σιχαινομαι να το φιλαω αυτό το πράγμα?
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΆΚΟΥΣΑ. Και το σταμάτησα και
αυτό, δύο φορές. ΤΗΝ δεύτερη του Αγ
Βαλεντίνου πριν δυο χρόνια. Συνολικά, η
ολη ιστορια κράτησε μια εβδομάδα. Μετά
έκοψε τις φλέβες του. Ζει. Εγω κόντεψα
να πεθάνω απο αγωνία οταν οι φίλοι του
μου ειπαν πως πηγε στο νοσοκομειο "για
σένα ρε Φρίντα. Σ'αγαπούσε πολύ." Σε μια
εβδομάδα. Υπερβολές. Πριν δυο μηνες
ξαναμιλήσαμε. Τώρα είμαστε καλά.
Πιστεύω.
Η τρίτη σχέση μου ήταν η πιο μεγάλη. Για
εννιά ολόκληρους μηνες μιλούσαμε.
(κλασσικά, αν μ επιτρέπεται, ένα χρόνο
μεγαλύτερος) Με εμαθε και τον έμαθα. Θα
έκανε τα παντα για μενα. Μιλουσαμε
συνεχώς και με ακουγε. Ωραίο πράγμα η
επικοινωνια. Μου λειπει τόσο πολυ.
Αυτή. Καποια στιγμή πήρε το θάρρος και
ήμασταν επίσημα "μαζί". Μετά τον
δεύτερο μήνα ολα εγιναν ρουτινα.
Βαρετα. Προβλέψιμα. Μια μικρή ξανθιά
τον γυροφερνε, κολλητή του και καλά,
και κου την έσπαγε ο τροπος που
κουνιοταν και ο τρόπος που το έπαιζε
αθώα. Με έκανε να φαινομαι κακιά που
την αγριοκοιτούσα. Κοπελιά, δικο μου
είναι το χωράφι που θες να πατήσεις. Το
χωραφι μου έλεγε πως με αγαπαει και πως
δεν ασχολείται μς τετοιες μ@λ@κιες.
Μετά απο λίγο βαρέθηκα. Το τελείωσα και
αυτό. Μου ειπε παλι πως με αγαπαει (ΧΑ!)
αλλά δεν το εδειξε. Το ματαιόδοξο
κομματι του εαυτου μου (ναι οσο
παραξενο και αν σας φαινεται) ήθελε να
με κυνηγησει. Πιστευω ειλικρινα πως
ένιωθε πολλά για εμένα. Ένα μηνα μετά
τα έφτιαξε με την μικρη ξανθούλα.
Δυο μηνες μετά ηρθαν τα χριστουγεννα.
Επαθα καταθλιψη. (με καμια εμπλοκη του
προαναφερθεντος) Οτι χειροτερο μου
εχει συμβει. Δυο λογοι με κράτησαν
εδω:οι γονεις μου και οι δυο φιλες μου/
αδελφες ψυχες και η απλή περιεργεια
για το τι θα γίνει παρακατω. Αν κρατηθω
και δεν σκισω πιο βααθια το δερμα μου
σε μια ακομα στιγμη αδυναμιας.
Η καταθλιψη μου ειναι ενα θεμα που δεν
θελω να ανακατεψω εδω.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ?
Δεν ξερω.
Είναι ενα παιδι, πολυ ιδιαιτερο.
Διαφορετικο. Παραξενο. Μου ταιριαζει.
Ειναι ένας ακόμη, πιο μεγαλος.
Κωλοπαιδο. Κακη συναναστροφη. Με υφος
που υποσχεται πολλες ατεναχωριες. Μου
αρεσει.
ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ. Εδω, ακόμη μόνη. Απλα
αγκαλιάζω το μαξιλαρι μου και προσπαθω
να θυμηθω πως ηταν τοτε , που
ακουμπούσα το κεφαλι κου σε μια καρδια
που χτυπουσε για μενα, και ενα χερι
μπλεγμενο στα μαλλια μου ηρεμουσε την
ταραγμενη φυση μου, με εβγαζε απο τον
εαυτο μου και μια φωνη έλεγε το ονομα
μου σαν ξορκι, για να διωχνει τα κακα
πνευματα.
Ειμαι εδω μονη, βλεποντας εικονες απο
αυτο(ν) που εχω στο κεφαλι μου στον καθε
περαστικο.
ΕΙΜΑΙ εδω, και ακόμα ελπιζω.

Sent from my iPod

Σχολεία.

2009-08-03T03:43:00.000-07:00

(Warning. Product of pure RAGE. I'm kidding. I'm just...I don't know)

Μια λεξη μοναχά μα αυτή η λέξη μας
βασανίζει για μια αρκετα μεγάλη
περίοδο της ζωής μας. Και το
αποκορύφωμα,φυσικά, είναι οι
Πανελλήνιες, αυτό το μεγαλο τέρας που
εγώ, και άλλοι τόσοι συνομήλικοι μου
καλούμαστε να αντιμετωπισουμε φέτος.
Δεν φοβάμαι. Απλά αγχώνομαι.
Τώρα ένιωσα την ανάγκη να quote-αρω τον
πατέρα μου, με κάτι που μου είπε λίγο
καιρό πριν φύγω απο Κρήτη:

-Εσένα, θα σου κάνουμε ένα restart, γυρω
στον Οκτωμβρη, για να διαβάζεις μόνο.
Να μην κάνεις τίποτε άλλο. Και να τρως
μονο καλαμπόκι.
-(γνήσια απορία) Γιατι καλαμπόκι;
-Δεν βλέπεις τους Κινέζους που είναι
Κίτρινοι τι έξυπνοι που είναι;
(αφού το σκέφτηκε λίγο)
Μα και πάλι, οι Αμερικάνοι όλο
καλαμπόκι τρωνε και προκοψανε. Αυτός ο
Bush κατι corn flakes που θα φαγε...

Αυταααα.
Μα, αλοιμονο που θα τελειωνε εδω το
κυρηγμα.
Γυρισα λοιπον χόουμ για να ακουσω τα
συνηθισμενα.
Παππούς Π: Καρδιολογα να γινεις. Να μας
προσεχεις εμάς όταν γερασουμε
(αντέ εξπλαίειν τώρα εσύ οτι δεν
γίνεται να πάω ιατρική απο την
κατεύθυνση μου)
Γιαγία Φ: Δασκαλα να γίνεις. Δες,
δουλεύουν κανονικα μισή μέρα, και
πόσες διακοπές κάνουν. Μόνο κάθονται.
(άντε εξπλαίειν τώρα ότι παιδάκια
+φρίντα+ένα δωμάτιο=χμμ... Την κόμισσα
Elisabeth Bathory την έχουμε ακουστά;)
Επίσης: συμβολαιογράφος. Είναι καλά τα
λεφτά
Νηπιαγωγος. Και η θεια σου ειναι.
Γιατρος. Πάλι.
Δικηγόρος. Σε κάθε οικογένεια
χρειάζεται ΚΙ ΑΛΛΟΣ ένας.

Αμαν!!! Έγω θέλω να γίνω συγγραφέας.
Πράγμα απίθανο με το μηδαμινό ταλέντο
που με διακατέχει, αλλά θα προσπαθήσω.
Και αυτό που θέλω να σπουδάσω είναι
ψυχολογία. Να βοηθάω τοθς ανθρώπους.
Ναι ισως είμαι μικρή και
ιδεαλίστρια,και δεν με ενδιαφέρουν τα
χρήματα και τόσο, αλλά ας μην ξεχναμε
πως ο κόσμος δεν άλλαξε απο τους
μεγάλους υλιστές.
Τέλος πάντων. Δεν τους κατηγορώ. Θέλουν
το καλυτερο για εμένα. Νοιάζονται.
Λίγη εμπιστοσύνη; Όχι για μένα, για την
φουκαριάρα την ψυχική μου ηρεμία και
την αυτοπεποίθηση μου που είναι πιο
χαμηλή και απο τις θερμοκράσιες των
πολικών πάγων. Ρε γαμώτο.
Εμπιστευτείτε μας λίγο. Μπορείτε. Και
στο κάτω κάτω, αφήστε μας να κάνουμε
και τα δικά μας λάθη. Κανένα παιδί δεν
απέκτησε ψυχολογικα προβλήματα επειδή
οι γονείς του το εμπιστεύτηκαν και το
συμβούλευαν απλα, τακτικά. Τώρα, για τα
παιδιά των υπερ-ελεγκτικών
γονέων...άλλη υπόθεσις.

Sent from my iPod

I don't know where it all begun.

2009-08-02T06:18:00.000-07:00

(WARNING: Too many mistakes. I'm not in the "correcting mood right now. i just wanted to write and so i did.)

How can we ever decide what’s right for us? We try. We never succeed. We are people and people fail. From the beginning of time. We hated it and we loved it. It’s our nature. We love failing.

That’s what happened to the Lonely Star.

It was alone. So alone it couldn’t shine and it couldn’t breathe.

It was alone. Around its fingertips a blue fire was eating his being. And it was scared. What could it, a little not shiny star do? Could it try to shine? you might ask. No it could not. It was scared. And tired. The star would like to ask you, if you ever felt tired. Have you? Tired to think to feel to see and to taste. Tired to try trying.

I never liked the stars. I always thought they disturbed the sky. The sky is so shiny and bright all day long, and it needs the night to rest, and help all us, injured animals to lick our wounds and shoot for the moon. We love the moon, don’t we? We love the loneliness and the solitude it provides us. We like to think of ourselves as tiny moonstones, gazing across the universe without noise, without happiness.

Just try. Close your eyes and imagine yourself alone. In the surface of the moon. It’s all so quiet. So dark. You don’t need to breathe. No, just push the need to do so away. It’s just you and yourself. Do you love yourself? Ask him if he loves you too.

“Do you love me, Self?”

“I might do. If you loved me too. But you don’t.”

“And what can I do to make our relationship flow like a silk gown?”

“Wear the gown. And dance around freely. Be me, and I’ll be you till the end of time.”

“The end of time is so far away. We’ll need to find other people to trust. Or not to trust. To love and to hate.”

“Yes we do. But in the end it’s just gonna be me and you. We’ll make the journey together. So what do you say to try and be nice to each other?”

“It’s complicated. And it’s right.”

“We have to go along now. Along to the river that flows to our souls. And circles the word with needs and musts.”

“Won’t we be us?”

“We’ll be us. Forever.”

And the Self left. Leaving you and me alone. Do you love me? No. Of course not. Could you love me if you knew me?

Try again, to pass through my skin.

Your clothes and my clothes are nothing. Just fabric. Just shame. Take them off.

My skin is nothing. Only a barrier. A wall between god and you and me. Take it off. Peel it off me, without thinking the pain.

My body is nothing. Take it. Do it whatever you want. Throw it in the dumpster. Throw it in the fire.

Do you love me now?

Do you love what’s left? The ideas, the memories. The thoughts. The pain. The loneliness of a vibrant soul. The growing need for understanding.

I’m just a blue light you can hold inside your palm. Take me. I could be yours if you wanted to look past me. Because I think I love you. For what you are. Not what you show. I love your selfishness, will you love my stubbornness? I love the false sense of security your arms gave me, will you love my insecurity? I feel your feelings, I see them clearly. Like running water. Will you see my fears? Will you try to soothe them?

I love what you are. Will you love what I am?

We could be free. Now that there’s only us left. No other people, no other thought or ideas. No other entertainment. You and me inside our selfs, like little caterpillars trying to become butterflies.

That’s what you called me, remember?

I still hear your voice sometimes. It falls through my window at nights, like a really cold breeze, the moments I’m trying hard to feel warm. It gnaws like a worm at my fears when I struggle to undig myself out of the grave you put me. And I carried the shovel of disgust along.

Sometimes I dream of you. Do you dream of me? I doubt it. Nightmares haven’t plant scars in your skin like they did to me. I dream of us being happy, outside of space and time. That’s what I’d like to say. But no, I dream of you covered in blood. Stuck inside a cage, in horrible condition, and yelling for my help. And I can do anything but help.

I could have helped you, but you left. And every time you walked away I wished so hard that you could stay, and stop pushing what I wanted us to be far away.

And now what am I doing? I’m speaking loudly inside my head, with hopes for the impossible. But you don’t listen now, nor will you ever do.

That’s all in my head.

So what are YOU doing here?

Random HAPPY conclusions.

2009-06-23T02:40:00.000-07:00

So... I was just wondering.. Ever happened to feel you've changed
overnight? Like everything you knew all of your life, or in my case,
the last three to four years, was just an illusion?
Because that's what happened. Not all the world came crashing down on
me. No tears and hysterics and screams. I just realized I spent all
these years moving away from what I was.
I read, yesterday, an extract of a journal my mommy kept, for the
first years of my life. And she described me as, and I quote: the most
likeable, sociable, happy, and smart baby ever!
Was that me?
Was I happy? Ever?

And I thought about my depression. And the way I let it drown me,
while I was convincing myself that I was trying really hard.
All those black days that I thought there was no reason getting out of
bed.
All those days that I hurt myself to feel a bit alive.
Al the scars to prove it, for the rest of my life.
All my bitter thoughts and bitter words.
All, just nonsense. Now.

I just want to say two words.

BE HAPPY.

I know, it might not sound the best advice. You may even think "what
the fuck is she talking about?" "she was never depressed, she doesn't
know."
I understand. I would do the same.

Not now. Now I keep on thinking positive.

My parents may not be at home all year, but I have the chance to leave
this shitty town often. Unlike many of my narrow-minded friends.

I may not see my best friends for a month, or sing with them at
midnight on the park, while the neighbours call the police yet again,
but, hey, I have friends who I love and who love me really much.

I may not know who I am sometimes, but I know 5 people out there know
me as much as they actually can.

I may not be beautiful but I can look in the mirror an smile.

I may not have a boyfriend currently, and being teased or my failed
relationships by many, but I don't care... The right one will pop up.
Someday.

And lastly, I may not know how my future will be. How this hard hard
year, considered by the others as the hardest and most important of my
life will be. But I believe in myself. I'll succeed.
After all, I know what I want to do in my life.
Write.
And write
And write.

For you.

This is a test.

2009-06-07T04:37:00.000-07:00

Take this kiss upon the brow
And in parting from you know
Thus-much let me avow-
You are not wrong who deem
that my days have been a dream.
Yet if hope has flown away,
in a night or in a day,
in a vision or in none
Is it therefore, the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream..

(yes I know the poem by heart)

It's E. A. Poe's "Dream within a dream"

And i'm thinking. Many things. I ant help but do so. Sometimes I'm
forced to believe that if I were stupid I'd be happier. Haven't you
ever thought about it? What if we're dreaming? We cannot understand we
are dreaming unless we wake up, right? So, I'm wondering, what if now,
all we do is sleep. And all those marvellous sightings on front of our
eyes are just chemicals and endorphins in our brains. Or, more
extremely, what if we're dead already, and some crazy scientist
decided to play Hocus Pocus on our brains, undug them, and plugged
some wires everywhere, causing us to see whatever he wants. I can even
imagine my sticky brain in a jar, next to Obama's brain.
But, no. I won't think this way. I have to live for reality. I need to
do so, because even if it's not the real reality it's MY reality. Can
I change it? We can only dream,right?
Think outside of the box.

I don't know why I'm posting in English. It just inspired me more
right now.

28/03/2009

2009-04-29T10:09:00.000-07:00

Αγαπητέ κανένα,
γεια σου! τι νέα; Φαντάζομαι όλα καλά...
Αχ, τί κάθομαι και λέω και εγώ η έρημη γυναίκα (περίπου);
Το θέμα είναι ένα. Βαριέμαι. Τα πάντα. Πράγμα παράξενο για ένα κορίτσι δεκαέξι και μισό χρονών, σαν τα κρύα τα νερά, όπως λέει και η γιαγιά μου. Η μια. Η άλλη με αφήνει στην ησυχία μου, και καλά κάνει. Γιατί όλοι μας πρήζουν. Τα συκώτια, να μην παρεξηγούμαστε. Αν είναι δυναμόν. Παντού απαιτήσεις. Μας ρωτάει και εμάς κανένας τι θέλουμε; Όχι. Ποτέ. Και το μόνο Υπουργείο που υποτίθεται (ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ) ότι νοιάζεται για εμάς το μόνο που κάνει είναι μεταρρυθμίσεις. Που δεν ωφελούν κανέναν φυσικά. Γιατί, θα μου πείτε, υπάρχει κάποιο άλλο υπουργείο, που να βοηθάει αυτούς που πρέπει να βοηθάει. Δηλαδή τους πολίτες, και όχι την Ζιμενς, ή την κάθε Ζίμενς.
Δεν είμαι πολιτικοποιημένη. Δεν είμαι ΝΔ γιατί δεν μου αρέσει ο τρόπος που κυβερνά. Δεν είμαι ΠαΣοΚ γιατί δεν μου αρέσει ο τρόπος που θέλουν να κυβερνήσουν. Δεν είμαι ΚΚΕ ή Συν. ή οτιδήποτε απο όλα αυτά γιατί δεν με ενδιαφέρουν οι τρόποι που νομίζουν πως θα κυβερνήσουν.
Και φοβάμαι. Φοβάμαι για τον κόσμο που βλέπω να χτίζεται μπροστά στα μάτια μου και γκρεμίζεται μακριά απο τα μάτια των άλλων. Φοβάμαι πως ένα πρωί θα ξυπνήσω και τα όνειρα μου δεν θα υπάρχουν. Θα με αναγκάσουν να πιστέψω πως δεν υπήρξαν ποτέ. Γιατί ο κόσμος μας να έχει χαλάσει; Έτσι ήταν στην αρχή όταν ο καλός Θεούλης, ή τα σωματίδια, ή το Τσάκρα αποφάσισαν να βγάλουν απο την μύτη τους μια μικρή πρασινογάλαζη μπαλίτσα;
ΒΑΡΙΕΜΑΙ! Δεν πρέπει να είναι έτσι ο κόσμος. Πρέπει να είναι ενδιαφέρον. και ενδιαφέρον δεν βρίσκω πουθενά.

2008-12-17T10:18:00.000-08:00

Ακούει κανείς εκει έξω;
Πραγματικά αναρωτιέμαι μερικές φορές.

και κάθομαι και σκάω, γιατί οι άνθρωποι ειναι τόσο ηλίθιοι που δέν αφήνουν τους άλλους να τους πλησιάσουν.
Ή να τους πλησιάσουν πάρα πολύ.
Και ύστερα πληγώνωνται.
Τα αισθηματα μας τελικά δεν είναι τίποτα άλλο παρα μικρά έντομα... Ζουζουνίζουν ενοχλητικά γυρω απο το κεφάλι μας τις στιγμές ακριβώς που δέν τα θέλουμε, είναι περισσότερα απο εμάς, και σε μεγάλη ποικιλία.
Άνετα μας πνίγουν αν δεν τα ελέγχουμε με τα εντομοκτόνα της απομώνωσης και της δειλίας.
Ακόμα και όταν ξαφνικά ησυχάχουμε απο αυτά, η σκέψη οτι βρίσκονται κάτω απο την επιφάνεια και μας περιμένουν, και είναι έτοιμα να μας κεντρίσουν μας σκοτώνει..